Kennis Schenken

docentOp woensdag 2 december 2015 ben ik ter gelegenheid van een promotie afgereisd naar Enschede. Hoewel de reis voorspoedig verloopt, lijkt het een onmogelijk eind weg. De promovendus is Josephine Lappia en zij deelt deze heuglijke gebeurtenis met iedereen die aanwezig kan en wil zijn. Doordat de studenten collectiebeheer vandaag een opdracht uitvoeren in het eigen stagebedrijf, heb ik de tijd vrij. Tijdens de reis ben ik vol verwachting en positief gestemd. Josephine heb ik een jaar geleden leren kennen via Aljé Bakker, waarmee ik op de excellentie summit georganiseerd door de Hogeschool van Amsterdam in gesprek ben geraakt. Wij zaten domweg naast elkaar tijdens het afsluitingsgedeelte. Iedereen kent iedereen in deze subcultuur van honoursonderwijs, het is het talent of het geluk, of beiden, om de juiste toegang te vinden. Josephine heb ik half oktober 2014 voor mijn onderzoek geïnterviewd en dat leverde mij kennis en vooral veel inzicht op in de wijze waarop honoursonderwijs zich heeft ontwikkeld in Nederland sinds 2007. Bladerend door het proefschrift kom ik veel auteurs en onderzoekers tegen die ik herken uit het gesprek. “Ja Joseph Kessels die is voor jou ook heel interessant en Verdonschot, en het onderzoek ‘Zonder wrijving geen glans’.” “En dan heb ik ook nog deze uitgave voor je,” zij reikt mij de publicatie Hoogvliegers uit 2013 aan. “We zijn als Hogeschool Rotterdam kenniscentrum en dus ook voor het MBO lijkt mij.” In Hoogvliegers staan onderzoekers genoemd als Marca Wolfensberger, die veel onderzoeken op haar naam heeft staan, Albert Pilot en Ron Weerheim en velen velen anderen. Het boek heb ik als tip doorgegeven aan de projectleider van het HMC excellentieprogramma en door het studiecentrum laten aanschaffen.

Vandaag begroet ik Ron Weerheim als paranimf bij de ingang, zie ik Marca Wolfensberger vanuit een ooghoek tijdens het lekenpraatje geruisloos aanschuiven en is Albert Pilot lid van de promotiecommissie. Er zitten nog meer bekenden gezichten in de zaal. Enkelen van hen herken ik uit de Nederlandse delegatie naar de NCHC conferentie in Chicago. We groeten elkaar op afstand. De verdediging van het proefschrift is genoeglijk en vol beleefdheden. Er worden enkele kritische vragen gesteld. Het zijn kleine tikjes vanuit de commissie die de promovendus moeiteloos beantwoordt, waarbij zij in een enkel geval wordt gemaand niet al te veel uit te weiden. Ook de al eerder geroemde heer Van Kesteren is als lid van de promotiecommissie aanwezig. Hij vraagt zich af of de docenttypen uit het proefschrift aangeduid met passief, conformist en vrijdenker binnen of buiten het concept van innovation-labs ontstaan. In de toelichting op deze classificering blijken de ‘passieve’ docenten, zij die zichzelf niet ontwikkelen, geen excellentie te kunnen bewerkstelligen bij studenten; “wij vermoeden dit natuurlijk al, maar fijn dat het nu officieel is vastgelegd” zegt Josephine. De docenttypen ‘conformisten’ en ‘vrijdenkers’ dragen op effectieve wijze bij aan de competentie-ontwikkeling van studenten op het innoverend handelen. Deze docenten verrijken hun kennis binnen en/of buiten de organisatie. Een andere vraag is of deze programma’s zich enkel blijven beperken tot de 9% leerlingen die nu deelnemen aan het honoursprogramma, of zou je instellingsbreed kunnen gaan opereren? Ideaal is het onderwijs zo in te richten dat iedereen zich ten volle kan ontwikkelen. Dit is gezien de zesjes cultuur nog niet de realiteit van alledag.

Naast mij zit René Slootweg waarmee ik samen met andere docenten van de Hogeschool Rotterdam een docenttraining heb gevolgd. Dit om inspiratie op te doen voor het begeleiden van studenten in een talentenprogramma. De eerste sessie was een 24 uurs op het eiland Tiengemeten en een tweede trainingsdag vond plaats in de bijzondere woning van Josephine en haar man Paul in Delft, waar wij in subgroepen aan thema’s hebben gewerkt. Er werd intensief gesproken en dialoog gevoerd, gekookt en gegeten. “Straks komt ook een fotograaf langs”, kondigde Josephine terloops aan. Foto’s voor haar proefschrift. Wij zijn tenslotte docenten en haar onderzoek gaat ook over docentprofessionalisering, dus dat komt prima overeen. Zelf buffel ik zo’n beetje door alles heen die dag. Ik voel mij best piep als mbo-er in dit hbo-gezelschap. Geen ongemakkelijk gevoel overigens, ik leer van wat ik hoor van anderen, wat ik zelf zeg en wat ik voel. Laat ik mij nog eens een kopje thee inschenken. Het water is lauw, zo lijkt het, en een fotograaf grijpt zijn kans.

lappia

 

Intelligent interveniëren, Docentprofessionalisering voor honoursonderwijs, auteur: Josephine Lappia

ISBN 978-90-365-4009-4 Hogeschool Rotterdam Uitgeverij

Over Marco Cornelisse

Docent op het Hout- en Meubileringscollege. Ik ben senior docent verbonden aan de opleiding meubelmaken niveau 4. Daarbij ben ik ambassadeur voor Square, SYNQ en projectleider voor het hmc Innovatielab.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.