Andere Tijden

boerhaave

Het is de eerste dinsdag in december. Buiten is het fris en dat hebben we gemist de afgelopen winter bedenk ik mij. De winterkou hoort er voor het gevoel helemaal bij. De groep collectiebeheer is vandaag in Leiden. Zij krijgen college van een echte metaalrestaurator Rosalijn van IJken in het depot van museum Boerhaave in Leiden. Dit is niet gevestigd in het museum zelf, maar op een andere locatie in het centrum van de stad. Het museum heeft door een veelheid aan medische instrumenten een fantastische collectie materiaalsoorten en metaal is prominent aanwezig. Zelf ben ik deze dinsdagochtend druk met een bijeenkomst over de oprichting van een Centrum Restauratie Techniek en wat wij als HMC Vakschool meubelrestauratie daarvan vinden. Ik heb een PowerPoint voorbereid voor de collega’s. In Nederland is door een aantal oorzaken een enorme versnippering ontstaan van opleidingen van de zogenaamde kleine specialistische beroepen. Dit geldt ook voor de restauratie en renovatie opleidingen. Deze zijn daardoor duur en vertonen een leegloop door een gebrek aan toeloop. De opleidingen zijn niet in beeld bij de doelgroep, zo wordt diplomatiek verwoord. Het HMC kent dit fenomeen. Onze meubelrestauratie afdeling heeft in het derde leerjaar slechts drie leerlingen en in het vierde leerjaar zijn het er tien. Het kan per cohort enorm verschillen. Daarbij ligt de particuliere restauratiemarkt op zijn gat, zo weten collega’s te melden.

De Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed valt onder het ministerie van onderwijs en wetenschappen en heeft de plicht het erfgoed zo goed mogelijk in stand te houden. Logisch dat de minister van onderwijs wil gaan ingrijpen. Het plan is te komen tot een landelijk centrum voor Restauratietechniek als een kenniscentrum en ook het aantal opleidingen in het mbo wordt teruggebracht van aanvankelijk 6 tot 10 opleidingen tot uiteindelijk vijf scholen met een regionaal/landelijke functie. De taal en rekenlessen zouden kunnen worden gegeven bij een regionaal ROC in de buurt van de leerling, opdat deze niet onnodig hoeft te reizen. Bij collectiebeheer bestaat dit principe al. Onze opleiding wordt exclusief in Amsterdam gegeven met colleges op verschillende locaties in het land. Daarnaast onderzoeken we het afstandsleren en doen dit vooral voor de vakken Nederlands, rekenen en Engels. Het initiatief voor dit centrum doet mij terugdenken aan de midden jaren tachtig en de tijd dat ik voor de IJmond MTS stage liep bij Monumentenzorg Amsterdam. Ook toen was de conclusie dat het erfgoed in gevaar was en dat er tekorten waren aan de opleidingskant. Mijn toenmalige handgeschreven stageverslagen zijn nog gebruikt voor de lessen restauratie -renovatie. Andere tijden lijken te herleven, het is voor mij een herkenbaar verhaal. En dus weet ik ook dat we als HMC er goed aan doen in actie te komen.

Even na half een bel ik aan bij het depot in Leiden. De ochtend zit erop voor de studenten en enkelen van hen kom ik tegen in de gang op weg naar buiten. Het gebouw en de kantine zijn voor mij bekend terrein. Ik ben in het kader van de stage van Maurice al een keer op bezoek geweest. Dat heeft toen grote indruk gemaakt, mede door de warmte van het ontvangst. Dat is niet veranderd en op een dag als vandaag letter warm, je voelt je meteen thuis. Na de lunch gaan we in twee workshops soorten metaal, diverse behandelingen en echt van nep onderscheiden. Auke de collectiebeheerder en Rosalijn begeleiden de groep. We krijgen diverse bewerkingsgereedschappen en machines te zien in het atelier, en leren hoe te determineren en hoe lastig dit kan zijn. Verschillende onbekend ogende voorwerpen worden in tweetallen onderzocht op materiaal, gebruik en wanneer het is vervaardigd. Door het oneven aantal deelnemers doe ik vandaag zelf mee. Leuk zo’n met de hand gesmeed bot/been klem uit de achttiende eeuw. Zelf dacht ik meer aan een houtklem, maar het werktuig werd gebruikt om een uitstekend bot terug te duwen in been of arm. We bekijken de materialen waar het voorwerp uit bestaat. Wat windsels en touw voor het comfort. Gruwelijk echt. Aan het einde van de middag doen we een rondje voorwerpen. De tinnen vaseline-spuit spreekt tot de verbeelding. Oude tijden herleefden vandaag en met de trein over Haarlem ga ik terug naar de mijne.

Over Marco Cornelisse

Docent op het Hout- en Meubileringscollege. Ik ben senior docent verbonden aan de opleiding meubelmaken niveau 4. Daarbij ben ik ambassadeur voor Square, SYNQ en projectleider voor het hmc Innovatielab.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.